16 मराठी_बोधकथा Marathi_Bodh_Katha

आजचा सुविचार - नम्रतेसारखा दुसरा गुण नाही .

आजची बोधकथा - सोन्याचा मुकुट आणि चांदीचे पाय

एक आटपाट नगर होतं  त्या नगरात माता महालक्ष्मीचे एक मंदिर होते. रोज अनेक भक्त त्या मंदिरात दर्शनासाठी येत असत. हळूहळू मंदिराची ख्याती वाढू लागली, भक्तांची गर्दी होऊ लागली, मंदिराचा विस्तार होऊ लागला मग काही लोकांनी ठरविले महालक्ष्मी मातेला एक सोन्याचा मुकुट करावा. त्यासाठी निधी गोळा करण्याचे ठरविले. गावाच्या बाजूलाच एक अनाथ, अपंग मुलांचा आश्रम होता. त्या आश्रमालाही गावातील काही लोक दानधर्म करत.

गावात धनुशेठ नावाचे एक श्रीमंत सावकार राहात होते. धनुशेट आपल्या पैशातून, नफ्यातून काही वाटा हा दानधर्मासाठी वापरत असत. भक्तमंडळींना वाटले की धनुशेटसारखा दिलदार मनाचा माणूस आपल्याला मदत करेल सगळे मिळून धनुशेटकडे गेले. भक्तमंडळीना आपल्या पेढीवर आलेले पाहून धनुशेटला खूप आनंद झाला.

त्यांनी भक्तांचा मोठा आदरसत्कार केला. लोकांनी महालक्ष्मी मातेसाठी सोन्याचा मुकुट करण्याचे सांगितले व धनुशेटकडून मदतीची मागणी केली. यावर धनुशेट म्हणाले, "मंडळी मी तुमच्या कामात काही मदत करु शकत नाही कारण मी महालक्ष्मीला सोन्याचा मुकुट करण्यापेक्षा चांदीचे पाय करण्याचा विचार करत आहे." लोक म्हणाले आम्हाला निश्चित काय ते खरे सांगा. धनुशेट सर्वांना दोन दिवसांनी येण्यासाठी सांगितले. दोन दिवस निघुन गेले. लोक पुन्हा धनुशेटच्या पेढीवर गेले असता धनुशेटच्या शेजारी एक लहान मुलगी बसली होती.

धनुशेटने त्या मुलीला उठायला सांगितले. त्या मुलीला दोन्ही पाय नव्हते. मग धनुशेटच्या नोकराने एका पेटीतून दोन वस्तू काढल्या ते कृत्रिम पाय होते ते त्या नोकराने त्या अपंग मुलीला व्यवस्थितपणे बसविले. मुलगा हळूहळू चालू लागला. धनुशेट म्हणाले, " भक्तांनो, या मुलीचे नाव लक्ष्मी, ही अपंग असून अनाथ आहे.

पाय नव्हते म्हणून मी शहरातून हे पाय विकत आणले असून ती आता हिंडू फिरु शकते. त्या महालक्ष्मी मातेला मुकुटाचा तसा फारसा उपयोग नव्हता पण या लक्ष्मीला पायांची गरज होती. मी हिला दिलेले कृत्रिम पाय हीच्या दृष्टीने सोन्याचांदीपेक्षा जास्त महत्वाचे आहेत."

तात्पर्य - जनसेवा हीच खरी ईश्वरसेवा.